Zgromadzenie zostało założone przez benedyktynkę Matkę Jadwigę Kulesza w Białej Cerkwi koło Kijowa, w 1917r. Początek Zgromadzenia wiąże się z opieką nad dziećmi osieroconymi podczas I wojny światowej. Siostry prowadziły w Białej Cerkwi ochronkę dla sierot. Po trzech latach – z powodu rewolucji i działań wojennych musiały opuścić Białą Cerkiew. Swą działalność rozwinęły na terenie Wołynia w diecezji łuckiej. W Łucku i Kowlu założyły dwa duże sierocińce, w których wprowadzono rodzinkowy system wychowania.
Druga wojna światowa przerwała normalny rozwój Zgromadzenia. Siostry zostały pozbawione własnych domów i możliwości pracy opiekuńczo-wychowawczej. Włączyły się do pracy charytatywnej w ramach działalności Katolickiego Komitetu Pomocy Biednym. Prowadziły kuchnię dla głodujących, szpitalik, schronisko dla starców i dzieci, komplety tajnego nauczania, służyły chorym w ich domach, wspomagały jeńców wojennych i więźniów. Dwie siostry były łączniczkami w 27 Dywizji Wołyńskiej AK.
Nowy układ granic po II wojnie światowej zmusił siostry do przeniesienia się wraz z dziećmi – ofiarami kolejnej wojny, na teren centralnej Polski. Trzeba było wszystko budować od początku. Zgromadzenie szybko zorganizowało Domy Dziecka w Puławach, Kwidzynie, Ełku i Zagórowie. W latach sześćdziesiątych władze komunistyczne jedne zlikwidowały inne przekształciły w domy opieki dla dzieci z upośledzeniem umysłowym. Zgromadzenie odczytało te wydarzenia jako znak czasu rozwijając stopniowo nowe formy pracy wychowawczej. Siostry zwiększyły swój udział w apostolskiej misji Kościoła poszerzając zasięg pracy katechetycznej i podejmując działalność misyjną. Obok powstałego po II wojnie światowej domu w Stanach Zjednoczonych, gdzie siostry opiekują się osobami starszymi, zorganizowano placówki misyjne w Libii, Brazylii
i Ekwadorze. W latach siedemdziesiątych, jeszcze w okresie panującego reżimu totalitarnego, S. Klara Staszczak wielokrotnie podróżowała w ukryciu na Ukrainę. Dzięki jej staraniom na terenach, które były kolebką Zgromadzenia powstały rozwijające się wciąż wspólnoty między innymi w Barze, Żmerynce, Szarogrodzie i Kamieńcu Podolskim.